Een bedenking door Karel Kieckens

Beste Korrl-leden,

op de volgende bijeenkost (16 mei) kan ik niet aanwezig zijn. Daarom hier schriftelijk een bijdrage.

Samen de tentoonstelling van Lieven Herreman bezoeken was een goed idee. Alleen was er te veel volk om dat echt te kunnen doen. Volgens mij moeten we deze tentoonstelling zeker bespreken.
Mijn eerste indruk was: zeer gekunsteld, ver gezocht. Maar nadien ben ik ze, in alle rust, gaan bekijken en ik raakte meer om meer onder de indruk.

Een andere tentoonstelling, door Marc al vernoemd, is ook de moeite van het bezoeken en bespreken waard: Abandoned Places in het MIAT.
We moeten eens grondig nagaan hoe deze tentoonstellingen opgezet zijn. Vooral nu het de bedoeling is een (kleine) tentoonstelling te maken.
Foto’s maken is een zaak. Ze onder de aandacht van een publiek brengen, is nog een ander paar mauwen.

Een tentoonstelling in een klein zaaltje van een fotozaak, in de zomermaanden? Mijn eerste reactie was: verspilde energie, kan niet anders dan een rommelig samenraapsel zijn en niemand komt daar naar kijken.
Door deze 2 tentoonstellingen te bezoeken en wat dieper na te denken, ben ik van gedacht veranderd.
Dit initiatief kan een bijzonder leerrijke oefening zijn voor de groep. De keuzes die moeten gemaakt worden, en de discussie daarover, kan niet anders dan ons vooruit helpen:

Hoe trekken we de aandacht van een publiek en brengen we de groep in de kijker? En waarvoor staan we nu eigenlijk?
Is het opzet een salonformule: de leden kiezen zelf enkele eigen foto’s? Wordt het dan geen rommelig, oninteressant samenraapsel waarin de foto’s hun waarde verliezen?
Kan het een soort visitekaart van de groep worden?
Kiezen we één thema of onderwerp?
Of een confrontatie…?
Eén geheel waarin de individuele foto’s nog meer inhoud krijgen..?
oe de foto’s selecteren?
Hoe maken we een samenhangend geheel?
Eenvormige presentatie van de foto’s?
Tekst met uitleg?
Enz…

Dit ook om te laten weten dat ik “goesting” heb om hier aan mee te werken.
Vriendelijke groeten, Karel